Isyung Terorismo sa Pilipinas
Noon pa man, nakakaranas na ng terorismo ang ating bansa, at ang ilan rito ay naging parte na ng ating kasaysayan. Noong 1969, ang New People’s Army (NPA) ay binuo upang pabagsakin ang gobyerno sa pamamagitan ng batas at hanggang ngayon ay patuloy ang kanilang mga operasyon sa mga kabundukan. Ang mga pag-atake ng NPA ay nagsimula noong panahon ng pamumuno ni Marcos noong dekada ’70. Noong 2017, nagkaroon ng gera sa Marawi na kung saan sinimulan ng Abu Sayyaf Group at ng Maute Group ang pag-atake sa mga militar. Noong nakaraang taon, nagkaroon rin ng pagbomba sa may Jolo na sinasabing sinimulan rin raw ng Abu Sayyaf. Ngayong taon, naibalita na ang nagkaroon ng pag-atake ang NPA sa may Surigao del Norte. Marami pang mga pag-atake ng mga terorista na naganap at nagaganap sa ating bansa, at may ilang mga bansa na nagbababala sa kanilang mga mamamayan tungkol dito, Masasabi ko rin na sa paglipas ng panahon, nakikita ang katatagan ng mga Pilipino sa pagharap sa mga teroristang nais na sakupin ang teritoryo, palaganapin ang kultura at relihiyon sa pamamagitan ng mga batas, at mga nais lamang makuha ang mga karapatan nila bilang tao. Pero sa kabila ng mga ito, naniniwala ako na mahalaga pa rin na may mga batas o kaya patakaran na naglalayong maprotektahan ang mga mamamayan sa banta ng terorismo.
Naisabatas ang Anti-Terrorism Act of 2020 o ang Republic Act No. 11479 kasabay ng COVID-19 pandemic. Base sa batas na ito, maaari kang maituring na terorista kapag ikaw ay sangkot sa pagkamatay o pagkaranas ng kapahamakan ng isang tao, pagkasira ng mga ari-arian ng gobyerno at publiko, pagbuo ng mga sandata na maaaring makapahamak sa mga tao at sa mga namumuno, pagpaplano at pag-iimpluwensya na gumawa ng mga bagay na maaaring humantong sa terorismo, pagsali sa mga terrorist organizations na nasa listahan ng pamahalaan at/o ng United Nations, o ang pagkasangkot sa kahit anong gawaing pangterorismo. Maganda naman ang layunin ng batas na ito—ang masolusyunan ng problema sa terorismo ng ating bansa. Naging usap-usapan ito sa social media kasabay ng pandemiya na dinaranasan natin hanggang ngayon. May iba na sang-ayon dahil matatapos na ang banta ng terorismo, ngunit may iba na kumokontra rito dahil maaaring basta-basta na lang magdampot ng mga tao ang mga nagpapatupad ng batas dahil sinasabi nila na terorista ito kahit hindi naman. Sinasabi rin ng mga kontra dito na maaaring lumabag ito sa karapatang pang-tao ng mga pinaghihinalaang terorista lalo na ang mga kritiko ng gobyerno at ang mga minorities na nakatira sa bundok o mga pinaniniwalaang mga terorista talaga. Sa ngayon, mayroong mga nagaganap na mga oral arguments sa Supreme Court (SC) upang mapag-usapan ang pagbabasura o kaya ang pagrerevise ng batas na ito.
Sa aking palagay, may iba’t-ibang rason kung bakit nagaganap ang terorismo at kahit anuman ito ay nakakabahala pa rin ito. Maaaring maipahiwatig ng mga rason na ito ang kakulangan sa pagsustento ng gobyerno sa mga pangangailangan ng mga mamamayan, ang kasakiman ng mga grupo na makuha ang mga gusto nila sa isang lugar, o kaya ang kagustuhan ng mga grupo na maipalaganap ang kanilang kultura at relihiyon sa dahas na pamamaraan. Kailangang alamin natin ang mga rason na ito, para maibigay ang tamang aksyon para rito. Naniniwala ako na may ilan sa mga solusyon para rito ay ang mapayapang pakikipag-usap ng gobyerno at mga grupong ito para magkaroon ng pagkaunawaan. Ngunit may ilang mga grupo na hindi madadaan sa masinsinang pakiusapan, kaya naman hangga’t maaari ay ihanda ng pamahalaan ang mga sundalo at iba pang parte ng sandatahang lakas ng ating bansa.
Tungkol naman sa R.A. 11479, masasabi ko na maaaring makatulong ito sa pagreresolba ng isyung terorismo sa ating bansa, pero naniniwala ako na may mga ‘di magandang kinahihinatnan ang batas na ito sa ilan sa ating mga kababayan. Oo, sige ang totoong layunin ng batas na ito ay maitigil ang terorismo, ngunit masisigurado bang hindi maaabuso ang batas na ito? Alam naman natin na sa lipunan natin ay uso ang red tagging at stereotyping. Mahilig mag-red tag ang mga matatanda o kahit ang ilan sa mga nagpapatupad ng batas o ang mga nasa pamahalaan na mismo, dahil naniniwala ang mga ito na mga kalaban ang mga kritiko ng estado at hindi dapat ganito ang mga mamamayan. Ang mga karaniwang na nakakaranas ng red tagging ay ang mga estudyante mula sa mga state universities tulad ng University of the Philippines (UP) at Polytechnic University of the Philippines (PUP). Sinasabi nila na maraming mga kasapi ng NPA ang narerecruit sa mga unibersidad na ito dahil kilala ang mga ito na may mga estudyante na hindi pabor sa pamamalakad ng pamahalaan. Para sa akin, hindi nakakatulong ang ganitong sitwasyon, sapagkat ang magiging tingin ng mga nagpapatupad ng batas sa mga kritiko ay mga banta sa estado dahil hindi sang-ayon ang mga ito sa pamamalakad sa bansa. Kung baga, maaaring abusuhin ang kapangyarihan sa pamamagitan ng paghuli sa mga inosenteng mamamayan palibhasa hindi sila sang ayon sa pamahalaan. Sa usaping stereotyping naman, may mga minorities tayo na kung saan ginugrupo agad ng ibang mga tao na mga terorista. May mga indigenous groups na biglang hinuhuli dahil sinasabi na sila ay mga nagmula sa rebeldeng grupo. Sinasabi ng mga awtoridad na sila ay mga rebeldeng may sandata na mga namundok na nagpapanggap bilang mga katutubo. Isa sa mga halimbawa ng ganitong sitwasyon ay ang nararanasan ng mga kapatid natin na Lumad. Hinuhuli ng mga sundalo ang mga Lumad dahil sinasabi na sila ay parte ng NPA, at sila ay mga rebelde. Ipinagkakait ang mga ito ng mga karapatang makapag-aral, makapamuhay nang mapayapa, at magkaroon ng mga kagamitan sa araw-araw na pamumuhay. May mga relihiyon naman na kung saan sinasabi na nagmumula ang terorismo dahil sa kagustuhan na maipalaganap ito. Tumatak na sa isip ng ibang mga tao ang mga balitang nakikita nila tungkol sa ilang mga terorista, na kung saan sinasabi rito na ang layunin ng mga ito ay maipalaganap ang isang relihiyon. Isang halimbawa nito ay ang sitwasyon ng mga kapatid natin na Muslim. Sa ating bansa, ang Abu Sayyaf Group ay naglalayon na kalabanin ang mga Kristyanong Pilipino at paligiran ng mga kapwa Muslim ang kanilang lokasyon. Nag-iba ang tingin ng ibang mga tao sa mga Muslim gawa nito, at dito nabuo ang stereotype na ang mga Muslim ay terorista. Parehong nakakabahala ang mga sitwasyong ito, dahil maaaring humantong sa pagkakaaresto bilang mga terorista ang mga taong dinidiskrimina dahil sa mga politikal na pananaw nila o kaya sa kanilang pinagmulan at kultura. Karagdagan, nakalahad sa R.A. 11479 na wala nang bayad para sa mga taong inosente na hinuli ng mga awtoridad gawa ng terorismo. Hindi ito makatarungan para sa mga tao na napagkait ng pagkakataon na makapamuhay nang mapayapa at nawalan ng dignidad gawa ng pagkakaaresto sa kanila. Kung baga, masasabi natin na hindi magiging patas ang pagapatupad ng batas na ito sa pagresolba sa isyu ng terorismo sa ating bansa at maaari pang magdulot ng iba pang mga suliranin.
Masasabi ko rin na maayos lang naman kung gagawa ng mga solusyon ang pamahalaan upang labanan ang terorismo, pero sa paggawa ng mga solusyon na ito ay dapat maiayos din ang justice system natin pati na rin ang mindset o ang pag-iisip ng mga nagpapatupad ng batas. Sa sistema ng ating lipunan ngayon, hindi mo masasabi na hindi maaabuso ang batas na ito, lalo na ang ilan sa mga nagpapatupad ng batas o kaya ang gumagawa ng batas mismo ang mismong umaabuso nito. Naniniwala ako na masosolusyunan lang ang terorismo kapag ginagawa ng gobyerno ang lahat na masustentuhan ang lahat ng mga mamamayan kahit ano man ang estado nito sa buhay at natigil na ang mga grupo sa pagiging gahaman sa kapangyarihan at pagmamay-ari ng mga teritoryo. Masasabi ko rin na magiging maayos lang ang pagsasatupad ng R.A. 11479 kapag hindi na tinuturing kalaban ng estado ang mga kritiko at ang mga mahihirap. Samakatuwid, ang paghahanap ng solusyon sa terorismo ay nakabase na mismo sa mga pamahalaan at sa mga nagpapatupad ng batas.
Comments
Post a Comment